Maria Sławek - Dyskografia

Dyskografia

Rejoice Maria Sławek/Marcin Zdunik (2019)

 Dwie osoby – tyle wystarczy do ciekawej i inspirującej rozmowy. Dwa instrumenty to też najmniejszy możliwy zespół – dialog między nimi jest z natury czymś intymnym i wyjątkowym. Szczególnie wyraźnie można to odczuć, grając na dwóch instrumentach smyczkowych, które – choć różnią się barwą – są ze sobą nierozerwalnie splecione. O nagraniu płyty w duecie myśleliśmy od dawna, od kilku lat gramy bowiem ze sobą w najróżniejszych formacjach kameralnych – od duetu po sekstet smyczkowy.(…) Wszystkie utwory zawarte na płycie łączy szczególna nić: każdy z kompozytorów, których utwory nagraliśmy, odwołuje się w pewien sposób do Johanna Sebastiana Bacha. W przypadku Eugène’a Ysayë’a jest to bezpośrednie, tematyczne nawiązanie do III Partity E-dur oraz polifoniczne prowadzenie głosów w częściach Malinconia i Dance des ombres. Ciaccona Krzysztofa Pendereckiego koresponduje z Bachem nie tylko poprzez formę, lecz także poprzez wyrażone w tytule nawiązanie do treści religijnych. Sofię Gubajdulinę łączy z lipskim kantorem otwarcie wyrażane całkowite oddanie Bogu („w pewnym sensie wszystkie moje utwory są muzyką religijną”, mówi kompozytorka w wywiadzie udzielonym Verze Lukomskiej), ukryte w dźwiękach treści mistyczne, fascynacje doskonałym, matematycznym ładem i proporcjami.

https://www.empik.com/rejoice-slawek-maria-zdunik-marcin,p1235674642,muzyka-p

Mieczysław Weinberg – Sonatas For Violin And Piano (2015)

Maria Sławek – skrzypce/ Piotr Różański – fortepian

Hołdowanie tradycji przy jednoczesnej fascynacji modernizmem – tak w ogromnym skrócie można opisać styl muzyczny Mieczysława Weinberga. Być może sztuka, która próbuje sprostać wymaganiom tych dwóch, wydawałoby się przeciwstawnych tradycji artystycznych, z góry skazana jest na niezrozumienie i krytykę. Przez wiele lat traktowano twórczość Weinberga jako coś wtórnego, anachronicznego. Od lat 60. aż do lat 90. XX wieku muzyka klasyczna przeżywała nieprawdopodobnie gwałtowne zmiany, które wiązały się z odkrywaniem możliwości elektroniki, eksperymentami sonorystycznymi, formalnymi czy pojawieniem się performance’u. Trudno dziwić się zatem, że muzyka Weinberga do tego świata zupełnie nie pasowała.

Schumann, Prokofiew – Maria Sławek, Piotr Różański (2012)

To pierwsza płyta duetu Maria Sławek (skrzypce) i Piotr Różański (fortepian). Znalazły się na niej dwie wspaniałe sonaty: Sonata na skrzypce i fortepian d-moll op. 121 (z 1851) Roberta Schumanna oraz I Sonata na skrzypce i fortepian f-moll op. 80 (z 1946) Sergiusza Prokofiewa. Dzieła te dzieli prawie 100 lat: Sonata Schumanna rodziła się w romantycznej gorączce uczuć, Sonata Prokofiewa powstawała w czasach zniewalania umysłów przez totalitarny reżim Stalina, w latach nasilającego się ataku władz radzieckich na kompozytora i zarzucania mu „hołdowania tendencjom formalistycznym”. Niezależnie jednak od różnych kontekstów społeczno-estetycznych, obie sonaty mają przynajmniej jedną ważną cechę wspólną: są zapisaną w dźwiękach autobiografią kompozytorów, stąd ich forma, mająca korzenie w klasycznym modelu gatunku, zależna jest przede wszystkim od intensywnego muzycznego wyrazu.

Portrety współczesnych kompozytorów polskich – Anna Zawadzka-Gołosz

Spettro na skrzypce, fortepian i orkiestrę symfoniczną (2013) 13’46’’ Nagranie live: koncert „Generacje XVI”, Studio Koncertowe Polskiego Radia im. Witolda Lutosławskiego w Warszawie, 24 lutego 2013; Maria Sławek – skrzypce, Piotr Różański – fortepian, Polska Orkiestra Radiowa pod dyrekcją Marka Mosia.